Giresun’un Sahipsizliği: Bir Tabela, Bir İstifa ve Fiskobirlik Çıkmazı
Geçtiğimiz dönemlerde Giresun Aksu Festivali’ne katılan, Gemlik eski Giresunlular Dernek Başkanı Muhsin Deş’in o gün kürsüden yaptığı konuşma hala hafızamda tazeliğini koruyor. Gurbette, yalnızca Gemlik gibi bir ilçede bile 38 bin Giresunluyu temsil eden bir ismin, memleketin kanayan bir yarasına parmak basması dikkat çekiciydi.
Neydi o yara? Samsun’dan Giresun’a kadar uzanan o uzun sahil şeridinde, Giresun’un varlığını, ağırlığını hissettiren doğru dürüst bir "Giresun" tabelasının dahi olmayışı...
O konuşmanın ve haklı sitemin üzerinden tam üç festival geçti. Peki ne değişti? Hiçbir şey. Öyle görünüyor ki bu gidişatla kolay kolay bir şey değişmeyecek de. Bu basit gibi görünen "tabela" meselesi, aslında şehrin çok daha derin bir probleminin, kronikleşmiş bir "sahipsizlik" sendromunun dışa vurumudur.
Giresun’un siyasetçilerinde, vekillerinde, bürokrasisinde, sivil toplum kuruluşlarında ve iş dünyasında izahı zor bir çekimserlik var. Herkes bir adım geride durmayı, risk almamayı, "bana dokunmayan yılan bin yaşasın" anlayışını benimsemiş durumda. Kimse taşın altına elini koymuyor ve bu eylemsizlik hali, Giresun’un hanesine her geçen gün büyük bir eksi olarak yazılıyor.
Bu sahipsizliğin ve çekimserliğin en acı faturasını ise bugün Fiskobirlik üzerinden kesilen siyasi dizaynlarda görüyoruz.
Koskoca Giresun’da, bu şehrin en önemli tarım ve sanayi değeri olan kurumu yönetecek liyakatli tek bir kişi kalmamış gibi, gidip Sakarya Milletvekili Sayın Lütfi Bayraktar yönetim kurulu başkanı yapılıyor. İşin daha vahim tarafı, bir Sakarya milletvekili, Giresun’da kendi istedikleri olmuyor diye, bu şehrin iktidar partisi il başkanını koltuğundan edebilecek bir gücü kendinde bulabiliyor.
AK Parti Giresun İl Başkanlığı’ndaki değişimin ardında yatan asıl meselenin Fiskobirlik arazisinin satışı ve sonrasındaki tartışmalı imar revizyonu olduğu artık sır değil. Eski İl Başkanı Mete Bahadır Yılmaz, Giresun Belediyesi'nden geçen bu tartışmalı imar değişikliğinin iptali için hukuki bir mücadele başlattı. Kendi şehrinin, Giresun Üniversitesi’nin gelişim sahasının rant kurbanı olmaması için bir tavır koydu. Fakat bu tavır, onu Lütfi Bayraktar ile doğrudan karşı karşıya getirdi.
İşte tam bu noktada insanın aklına şu haklı isyan geliyor: Bunlar olurken bizim Giresun milletvekillerimiz neredeydi? Kendi memleketlerinin il başkanına, kendi şehirlerinin arazisine sahip çıkmak yerine; siyasi dengeler uğruna bir Sakarya milletvekilinin yanında hizalanmayı, en hafif tabirle sessiz kalmayı mı tercih ettiler?
Siyaset, yerelden beslenir. Kendi memleketinize, kendi değerlerinize, kendi teşkilatınıza sahip çıkmazsanız, bunun bedelini ödersiniz. O hesabı sormak için vatandaşın önünde sadece 2 sene var. Sandık geldiğinde, o çekimserliğin ve sahipsiz bırakmanın faturası çok ağır olacaktır; bunu herkes görecek.
Şimdi bütün gözler yeni atanacak il başkanında ve Ankara’nın yapacağı tercihte. Kamuoyunun yanıt beklediği soru çok net:
Yeni gelen il başkanı, bu hukuki mücadelenin arkasında kaya gibi durup Giresun'un hakkını mı savunacak? Lütfi Bayraktar ile ters düşmeyi göze alabilecek mi? Yoksa "risksiz bir yönetim" anlayışını seçip, koltuğunu sağlama almak adına bu dosyayı sessiz sedasız rafa mı kaldıracak? Hatta daha da acısı; yeni il başkanını belirleyecek olan o gizli mülakatın asıl sorusu, bu imar revizyonuna ve Fiskobirlik arazisi meselesine boyun eğip eğmeyeceği midir?
Tüm bu tabloya, tabelasız yollara, rant iddialarına ve siyasi suskunluklara baktığımda anladığım tek bir şey var: Giresun maalesef sahipsizdir.
Benim gördüğüm manzara budur. Aksini ispatlamak isteyen, "Hayır, biz buradayız ve Giresun sahipsiz değil" diyen siyasetçi, bürokrat veya STK temsilcisi varsa; artık laf değil, icraat görelim.